افق بی انتها احساسی تا بی کران

خدایا با خود می اندیشم ...........

من کیم ،

از کجا امده ام

که هیچ مرزی برای اندیشیدن ندارم

وهیچ سخنی برای نگفتن ،وهیچ قدمی در گشتزار اندیشه ها برای نراندن،

بر افق دیدی گسترده  بر کنار ساحلی دور نگاه خود را بر موج می نشانم ولحظه ای دور از تلاطم موج اب ،

می نگرم ،می اندیشم ،میگویم ،می روم

اما به مثابه ی آواره ای سرگشته  متحییر  فقط آب می بینم  وافق بی انتها ساحل ،

با خود می گویم:راه باز است و راه روشن؟ چرا متحیر وسرگشته  چرا بی انتهای نگاه درافق بی انتها

مانده است ..................................................

من که می توانم بیندیشم  پس چرا فانوس راه گم کرده ام

پس چرا کمی با خود نیندیشیده ام؟ پس چرا سجده بی مهر کرده ام  

پس چرا سالیانی ست  دور از فراغ  یار دور مانده ام ؟

سال هاست بی دلیل سر بر سجاده تحییر زده ام،؟..............

این افق روشنایی دارد وبس  چراغ به دستی است که مرا با خود می خواند

در این سیاهی شب  که دیدگان تار است وتار .نمی دانم  همسایه است کاسب سر کوچه است

رفتگر محله است  عالم مسجد نشین میخانه است معبود درونی دل است  یا رهگذری بی نشان

هر کسی است او فانوس روشنی دارد که من ندارم

او راه را می شناسد من ندانم

او دستی با محبت دارد و با مهربانی فرا می خواند  من متحیر گشته ام  از رمز آفریدگار

با همه اندیشیدن  ونگاه چون نمی دانم کیست  ان فانوس  بدست ؟...............

در عالم برزخی  چون  که بیدار شدم  درمحله حضور بی حضور  چرخیدم  با سرگشگی  و اشفتگی

به هر کسی می رسیدم پرسیدم پس فانوس راه؟ کجاست ؟

رفتگر محله به مزاح گفت:

فانوس را ه  را در خیابان می جویی  برو در خانه تاریک خود نشین فانوس انجاست کافیست آن را روشن

کنی ؟؟...............................................